Piękno i myśl w najnowszej sztuce słowa linii

Światło nad bólem- fragmenty: Wkrótce po przekroczeniu granicy tysiącleci profesor Kubiak odszedł w zaświaty i pewnie tam teraz prowadzi humanistyczne dialogi z podziwianymi przez siebie mistrzami pióra: Homerem, Horacym, Ajschylosem, Dantem, Kochanowskim i Mickiewiczem. Zbiór esejów Uśmiech Kore ukazał się jeszcze za życia profesora w 2001roku. Tekst zaczyna się westchnieniem: O, cierpiało się w tym XX wieku, który właśnie przemija Słowa te autor egzamplifikuje, odnosząc się do totalitaryzmu XX stulecia i własnych, gorzkich doświadczeń życiowych. Na ich podstawie twierdzi, że Apokalipsa ta bezmiernie wielka księga, dotyczy nie tylko tego, co kiedyś się stanie, ale i tego, co dzieje się zawsze. Przytacza też słowa jednego z angielskich filozofów: Sąd Ostateczny jest teraz, tylko trochę głębiej Totalitaryzmy zostały pokonane, ale zło nie zniknęło z powierzchni ziemi. Nad tym wszystkim, nad przemijającymi porami roku, nad powrotami gwiazd, trwają wielkie tajemnice duchowe, trwa piękno uwiecznione w sztuce. Antyczne Kory, podtrzymujące architraw belkowania Erechtejonu na ateńskiej Akropolis, są uśmiechnięte. Profesor Kubiak twierdzi, że do zrozumienia istoty tego uśmiechu dochodzi się z czasem. Jest to uśmiech połączony z cierpieniem, a więc światło nad bólem. Jeśli nad, to tkwi w nim nadzieja, być może niezupełnie złudna Kory stoją tam od V wieku p.n.e. i ciągle niosą otuchę, że światło rozumu i dobra pokona cierpienie i zło. Sabina Skowron