Jolanta Kwaśniewska. Polka idolka

Gdy w 1995 roku Aleksander Kwaśniewski po raz pierwszy ubiegał się o prezydenturę, wydawało się, że jego żona Jolanta będzie dla niego obciążeniem. Zanosiło się na to: żartowano z jej upodobania do zbyt krótkich spódniczek, sukienek w kwiatki i podobieństwa do znanej piosenkarki disco polo. Jej nazwisko było wymieniane przy okazji afery Polisy, która podważyła wiarygodność kandydata Kwaśniewskiego, a potem przy skandalu związanym z jego pracą magisterską. Jednak okazało się, że obciążeniem nie była: bez większych problemów weszła w rolę Pierwszej Damy, z sukcesem zajęła się działalnością dobroczynną, zjednując sobie powszechną sympatię, a jednocześnie wzmacniając poparcie dla męża-prezydenta. Z miejsca stała się ulubioną bohaterką pism kobiecych. - Dla dziennikarzy jesteśmy świetnie sprzedającym się towarem - mówiła nie bez dumy Jolanta Kwaśniewska. Jaki to był towar? Jeden z kolorowych kobiecych magazynów wiosną 2001 roku nęcił czytelników okładką przedstawiającą prezydencką parę. Na zdjęciu miła, sympatyczna scena: prezydent całuje prezydentową w rękę. Dalej jest równie miło. Pierwsza dama ujawnia, że jej mąż jest człowiekiem zdecydowanym, silnym, ale nie pozbawionym romantyzmu. Do tego krystalicznie uczciwym i bardzo zajętym, jednak zawsze pamiętającym o niej. Na lotnisko przysyła jej bukiety kwiatów, a na drobiazgi z podróży wydaje majątek. Do tego kilka razy dziennie zapewnia o swoich gorących uczuciach do niej. Po kolacji - obowiązkowo przy świecach - w trosce o paznokcie żony zmywa naczynia, a w wolnych chwilach zbija karmniki albo dokarmia ptaszki. Rano rozpieszcza ją przynosząc owsiankę na mleku, przy której kładzie jakiś kwiatek. A kiedyś na Walentynki wyciął z rzodkiewki dwa serduszka. W prasowych publikacjach Pierwsza Dama często rozdaje nagrody lub sama je przyjmuje, spotyka się z ludźmi kultury, pochyla się nad chorymi dziećmi, towarzyszy prezydentowi w podróżach. Ten styl - jak wynika z sondaży - zaakceptowała większość społeczeństwa. Polskie media utrwalały idealny, przesłodzony obraz żony prezydenta. O prezydentowej wypadało pisać dobrze albo wcale. Jolanta Kwaśniewska była zatem w publikacjach kobietą ciepłą, dobrą, troskliwą, elegancką i pozbawioną wad. Kobietą aktywną, odżegnującą się od polityki, odpowiadającą na oczekiwania kobiet-feministek, ale była też - kiedy wypadało - kobietą konserwatywną, rodzinną, kochającą dom, córkę Aleksandrę i męża Aleksandra. Była zwykłą kobietą, mającą takie same kłopoty, jak przeciętna Kowalska, ale jednocześnie kobietą niezwykłą - Pierwszą Damą, gwiazdą salonów. Trzeba przyznać, że Kwaśniewska nie popełnia zbyt wielu błędów, które mogłyby zepsuć ten obraz. - Tyle lat pracowaliśmy na dobry wizerunek. Zależy nam, by Polacy byli pewni, że nie zdarzy się żaden skandal, po którym musieliby się wstydzić pary prezydenckiej - zwierzyła się w jednym z wywiadów. Zamiast skandali, czytelnicy, widzowie i słuchacze mieli pełne informacje na temat jej działalności charytatywnej, na temat spotkań z wielkimi tego świata, miłości do męża i córki, wreszcie - na temat biznesu, z którego musiała odejść ze względu na funkcję pełnioną przez męża. Niespodziewanie jesienią 2003 roku stała się najpopularniejszą i murowaną kandydatką na prezydenta RP. Wyniki sondaży opinii społecznej wskazywały, że to ona ma największe szanse na objęcie stanowiska prezydenta w 2005 roku po swoim mężu Aleksandrze Kwaśniewskim. Nagle jednak wszystko się zmieniło. Oto jedni dziennikarze wyliczyli, ilu biednym dzieciom można byłoby pomóc za cenę oprawek okularów noszonych przez prezydentową. Inni opisali, ile obiadów dla dzieci można by kupić za pieniądze wydane na futro żony prezydenta. Już wkrótce po opublikowaniu sympatycznie brzmiących dla niej sondaży, było widać, że żarty się skończyły. Nie była już tylko Pierwszą Damą, szefową prężnej organizacji charytatywnej, elegantką udzielającą dziesiątków wywiadów na tematy ubiorów, miłości do najbliższych, dobroczynności, rozdającą pieniądze i uśmiechy samarytanką. Nagle stała się politykiem. A skoro tak, musiała zacząć kompetentnie odpowiadać na poważne pytania, znosić niedyskrecje prasy, nieprzychylne komentarze, krytykę i ataki innych polityków. Jeżeli oficjalnie ogłosi, że startuje w wyborach, już nie będzie mogła liczyć na to, że dziennikarze będą pytać tylko o rzeczy miłe, przyjemne, niekontrowersyjne a po zadaniu trudnego pytania pozwolą kandydatce na prezydenta na łagodne przejście do tematów neutralnych, czyli jej ulubionych. Nie będą chcieli słuchać o rodzinie, zwierzętach, pomocy charytatywnej, o cudownych latach studenckich, świetnym mężu, udanej córce i sukcesach w biznesie. - Stało się to niezależnie ode mnie - komentowała Jolanta Kwaśniewska nagłą popularność w sondażach. Na ciągle powtarzające się pytania, czy wystartuje w wyborach nie odpowiadała jednak - "nie". Gdyby padło to słowo, sprawa byłaby prosta. Ale nie padło i tak już chyba zostanie. Kim naprawdę jest 49-letnia Jolanta Kwaśniewska? Ciepłą samarytanką, czy wyrachowaną karierowiczką?

172 strony, oprawa miękka, format A5
ISBN: 8392061101

Zobacz wszystkie książki autora: Wojciech Dudkiewicz.