Depeche Mode - PLAYING THE ANGEL

''Zanim zaczęliśmy pracę nad tą płytą, czułem, że mamy jeszcze coś do zrobienia,'' przyznaje Dave Gahan pytany o jedenasty studyjny album Depeche Mode. I dlatego właśnie, ta najsłynniejsza na świecie wywrotowa grupa elektro-pop, nestorzy death disco po raz pierwszy od czasu wydanej w 2001 roku i sprzedanej w dwumilionowym nakładzie płyty ''Exciter'' znów spotkali się w studiu. Z poczuciem, że czeka ich jeszcze dużo pracy i że niejedno muszą jeszcze udowodnić. Jak rzecz ujmuje ich wokalista: ''Nagraliśmy wspólnie kilka dobrych płyt, ale nadal jest przed nami ta najlepsza z możliwych.'' ''Playing The Angel'' to żywiołowy album, który ukazuje się na rynku dokładnie 25 lat po przełomowym debiucie Depeche Mode. Grupa brzmi zadziwiająco świeżo. ''Precious'' - pierwszy singiel z płyty, to typowe Depeche Mode: cyber-pulsacja i wspaniały refren. ''The Sinner In Me'' w wyważony sposób łączy to, co naturalne, z tym co syntetyczne, i jak większość utworów tej grupy wybucha w momencie kulminacyjnym głośnym staccatem pełnym efektów specjalnych. Na ''Suffer Well'' głos Dave`a zaskakuje wielką siłą, jak zresztą dzieje się w przypadku całej płyty. ''Macrovision'' w wykonaniu Martina to niezwykle chwytliwy, hi-tech pop. Wspaniały ''John The Revelator'' to jeden z wielu kandydatów na mega-przebój. ''I Want It All'' to z kolei nieco wolniejszy, choć niemniej niepokojący utwór przypominający jakiś piekielny trip hop. ''A Pain That I`m Used To'' to piosenka, która porywa słuchacza doskonałym, agresywnym stylem i dzikimi wybuchami gitary. Poczucie wielkiego wyzwania, odkrywanie nowych dróg w dużej mierze zrodziło się dzięki producentowi płyty, Benowi (Doves, Blur) Hillierowi. ''Playing The Angel'' ma nieco szybsze tempo niż ''Ultra'' czy ''Exciter'', przez co płyta zyskuje na dynamice, jest żywsza. Ben Hillier przedkłada syntezatory analogowe nad elektroniczne, co również miało wpływ na ostateczne brzmienie płyty, brzmienie, z którym zespół się utożsamia, brzmienie przywodzące na myśl Black Celebration czy Violator . Jest to także pierwszy album, na którym znalazły się trzy kompozycje autorstwa Dave'a Gahana (''I Want It All'', ''Suffer Well'' i ''Nothing`s Impossible''), zachęconego pozytywną reakcją na Paper Monsters i pragnącego mieć swój udział w tworzeniu płyty.