Chaos And Creation In The Backyard

Chaos And Creation In The Back Yard to dwudziesta solowa płyta Paula McCartney'a od rozpadu The Beatles, kończąca blisko czteroletnią przerwę po premierze poprzedniej płyty studyjnej pt. Driving Rain (2001). Na płycie znajdziemy 13 piosenek wyprodukowanych wspolnie przez Nigela Godricha (Radiohead, Travis i Beck) i McCartneya. Powstawała w studiach w Londynie i Los Angeles na przestrzeni ostatnich dwoch lat. Jej premiera pokrywa się z rozpoczynającą się szesnastego września kolejną wielką trasą koncertową McCartneya, obejmującą 37 miast w USA i będącą najszybciej sprzedającym się tournee w karierze artysty. Na płycie Chaos And Creation In The Back Yard McCartney wraca do korzeni. Album doskonale łączy dwa jego wielkie talenty: kompozytorski i interpretatorski. McCartney wykonał partie większości instrumentow na płycie, co w pewnej mierze pozwala kojarzyć ją z debiutanckim krążkiem McCartney (1970), gdzie zagrał na wszystkich instrumentach. Tym razem McCartney zasiadł za perkusją, grał na gitarze, basie, instrumentach klawiszowych oraz kilku mniej tradycyjnych instrumentach, takich jak flet, i fisharmonia. Chaos And Creation In The Back Yard zawiera zarowno dynamiczne, oparte na wyraźnej linii fortepianu przeboje (Fine Line czy Promise To You Girl), jak i ciemniejsze, bardziej introspektywne utwory (At The Mercy, Too Much Rain i Riding To Vanity Fair). Warto wspomnieć o doskonałej Jenny Wren, ktorą Paul nazywa corką Blackbird, czy też o Follow Me, ktorą McCartney wykonał po raz pierwszy podczas festiwalu w Glastonbury w ramach trasy Summer European Tour w roku 2004. Jednak Chaos And Creation In The Back Yard brzmiałaby zupełnie inaczej, gdyby nie wkład słynnego producenta Beatlesow, Sir Georgea Martina. Paul zdawał sobie sprawę, że jest to producent, ktory osiągnął już wiele i lubi pracować z dojrzałymi artystami. Dlatego podjął kroki, dzięki ktorym obaj trafili wreszcie do jednego studia. Wydawało się, że ich wspołpraca skazana jest na niepowodzenie, co wywołało całą falę spekulacji o tym, jaki album chce tym razem nagrać McCartney. Nie chciałem się spieszyć z nagrywaniem tej płyty. przyznaje McCartney, ktoremu udało się zachować własną jej wizję pomimo nieustających pytań, koncertow i nacisku ze strony wytworni. Myślę, że warto było poczekać. Z czasem muzyka stawała się coraz ciekawsza i jestem dumny z tego, co udało mi się osiągnąć. Nie ma wątpliwości, że rezultat jest wyśmienity: piosenki o zdecydowanym brzmieniu, wspaniałe instrumentacje i orkiestracje oraz niezwykła, widoczna na pierwszy rzut oka chemia między Paulem i Nigelem. Swoją naturalnością i prostotą płyta przypomina pierwszy solowy album Paula, McCartney (1970) oraz p&o

Zobacz wszystkie płyty wykonawcy: PAUL MCCARTNEY.