Cegła (DIGITAL Remastered 2003)

Remasterowana Cegła brzmi - oczywiście - trochę głośniej i wyraźnie czyściej od nie remasterowanej. I potwierdza to, co już było wiadomo, odkąd Polskie Nagrania dostarczyły na rynek winylowe longplay o tym tytule (stało się to w 1985 roku). Czyli - że... nie jest to żadna wydawnicza cegła, a jedna z lepszych płyt jednej z najlepszych grup rockowych, jakie pojawiły się w naszym kraju. W ogole mam wrażenie, że debiutancki album Dżemu bardzo dobrze znosi upływ czasu. Brzmienia instrumentalne z Cegły wydawały mi się kiedyś za kliniczne, za zimne jak na taki zespoł, ale że w czasach komputerow, kompaktow i remasteringow w nagrywanej muzyce na dobre zagościł ten brzmieniowy chłodek... A poza tym niemal wszystkie utwory ze wspomnianej płyty przez te kilkanaście lat urosły do rangi rodzimych standardow rockowych. Tu właśnie znalazły się : Czerwony jak cegła, Whisky, Kim jestem - jestem sobie, Oh słodka... Myślę więc, że nie ma potrzeby rozpisywać się o albumie z okazji tej - na pewno potrzebnej - reedycji. Dodam tylko, że znane z Cegły biegłe operowanie amerykańskimi szablonami rockowymi z początku lat siedemdziesiątych (Powiał boczny wiatr), rockowe bluesowanie (Czerwony jak cegła), przymiarki do reggae-rocka (Kim jestem - jestem sobie) i country - rocka (Whisky), a wreszcie - jamowanie w allmanowskim duchu (Oh, Słodka) miały stać się najważniejszymi składnikami niepowtarzalnego stylu Dżemu. A Rysiek Riedel - choć rockową dojrzałość w czasach Cegły miał jeszcze przed sobą - jest tu już po prostu Riedlem. I za sprawą wokalnej maniery, i za sprawą tego, co wyśpiewuje - choćby owych pełnych frustracji słow : każdy chciałby tylko przeżyć, o wolności nawet już nikt nie wspomina mi (Nieudany skok). Jerzy Styczyński - gitary

Zobacz wszystkie płyty wykonawcy: Dżem.