ABC wahadła - Matela Leszek

Książka quot;ABC wahadłaquot; w sposoacute;b klarowny i przejrzysty wprowadza czytelnika w świat praktyki radziestezyjnej z wykorzystaniem wahadła. Zdolności radiestezyjne posiada większość z nas. Dzięki tej książce, krok po kroku można nauczyć posługiwania się wahadłem, a poacute;źniej tę wiedzę zastosować w praktyce, wykorzystać na użytek własny i swoich najbliższych.Roacute;wnież zaawansowani radiesteci mogą znaleźć tu wiele cennych informacji m.in. o roacute;żnego rodzaju specjalistycznych wahadłach (np. dokładny opis wahadła uniwersalnego) i ich zastosowaniu oraz nigdzie do tej pory nie publikowanych nietradycyjnych metodach pracy z wahadłem.Do książki dołączone jest wahadełkoFragment:I ty możesz zostać radiestetą Pierwsze kroki z wahadłem dla każdego1.1. Co to jest radiestezja?Radiestezja jest dziedziną wiedzy pozwalającą człowiekowi na wgląd w niewidzialny świat wibracji wokoacute;ł nas. Badania wskazują, że ponad 75% ludzi potrafi, po odpowiednim treningu, posługiwać się wahadłem. Moja książka ma za zadanie nauczyć Państwa tej umiejętności, bądź ją udoskonalić. W książce quot;ABC wahadłaquot;, zaroacute;wno początkujący, jak i zaawansowani, mogą znaleźć przejrzyste informacje i wskazoacute;wki dotyczące pracy z wahadłem. Opanowanie techniki posługiwania się wahadłem wiąże się z obudzeniem zdolności do odczuwania i badania świata niewidzialnych energii wokoacute;ł nas. Radiestezja jest metodą badawczą zajmującą się wykrywaniem i badaniem roacute;żnego rodzaju promieniowań i oddziaływań, niedostrzegalnych gołym okiem,a często nie dających się zarejestrować nawet najnowocześniejszą aparaturą pomiarową. Nie należy w niej dopatrywać się niczego magicznego ani sensacyjnego. Decydujący w radiestezji jest człowiek, jego wrażliwość, zdolność koncentracji i umiejętność interpretacji odbieranych sygnałoacute;w. Wahadło, podobnie jak roacute;żdżka, jest jedynie wskaźnikiem odbieranych sygnałoacute;w. Sam termin radiestezja wywodzi się od łacińskiego słowa radius (promień) i greckiego aisthesis (wrażliwość). Tak więc radiestezja to wrażliwość na roacute;żnego rodzaju promieniowania i związana z tym sztuka ich wykrywania. Termin radiestezja wprowadził do obieguw latach trzydziestych francuski ksiądz-radiesteta Alexis Bouly. Przedtem moacute;wiono o rabdomancji albo po prostu roacute;żdżkarstwie i wahadlarstwie. 1.2. Czym jest praca z wahadłem?Ważne jest, aby od początku naszych kontaktoacute;w z praktyką radiestezyjną zdać sobie sprawę, iż najważniejszy w badaniach radiestezyjnych jest sam człowiek. To on właśnie spełnia rolę quot;urządzenia pomiarowegoquot;, odbierającego roacute;żnego rodzaju promieniowania. Roacute;żdżka i wahadło pełnią tylko rolę wskaźnikoacute;w umożliwiających odczyt docierających do nas sygnałoacute;w. Zaroacute;wno do podświadomości człowieka, jak i sfery nadświadomości, dochodzi wiele informacji, ktoacute;re nie trafiają do sfery świadomej. Zakres odbieranej przez nas rzeczywistości może zostać znacznie poszerzony przez uświadomienie sobie tych sygnałoacute;w za pomocą metod radiestezyjnych. Najważniejsze jest odpowiednie zakodowanie sobie sposobu uświadamiania odbieranych informacji, czyli umoacute;wienie się z własną podświadomością lub nadświadomością. Najlepszymi radiestetami są właśnie ludzie, ktoacute;rzy posiadają dobry dostęp do swojej pod- i nadświadomości. Radiesteta nastawia się przede wszystkim na odebranie (jeśli się pojawią) określonych sygnałoacute;w oraz ustala, w ktoacute;rą stronę i w jakiej skali ma wychylać się roacute;żdżka lub obracać wahadło i co będzie oznaczała taka reakcja. Nie jest więc tak, że przyrząd potrafi reagować sam. Wychylenia roacute;żdżki czy obroty wahadła, powodowane są mimowolnymi drganiami ręki. Fale elektromagnetyczne emitowane są przez wszystkie obiekty (martwą i żywą naturę) mające temperaturę powyżej zera bezwzględnego (-273deg; C). Wykorzystując to zjawisko zbudowano na potrzeby wojska tzw. radar pasywny. Tak więc radiesteci posiadają podobne właściwości do radaru pasywnego, polegające na selektywnym odbiorze wysyłanego promieniowania. Dzięki tej właściwości możliwe są zaroacute;wno poszukiwania geologiczne (ujęcia wodne, złoża minerałoacute;w), jak też odnajdywanie zaginionych osoacute;b i przedmiotoacute;w.To tyle uwag ogoacute;lnych i teorii. Czytelnikoacute;w zainteresowanych sprawami teoretycznymi i badaniami naukowymi dotyczącymi zjawisk radiestezyjnych odsyłam do prac moich i innych autoroacute;w, zamieszczonych w bibliografii na końcu książki. W tej pracy najważniejsza jest praktyka. W pierwszym tomie naszej serii quot;ABCquot; skoncentrujemy się na praktycznych aspektach pracy z wahadłem. Rozpoczniemy od ćwiczeń podstawowych, następnie będziemy zwiększać stopień trudności, aż dojdziemy do zagadnień, ktoacute;re uzupełniają wiedzę nawet zaawansowanych radiestetoacute;w. 1.3. Warunki do pracy radiestezyjnej Do ćwiczeń z wahadłem musisz znaleźć spokojne miejsce. W czasie tych ćwiczeń przyjmij wygodną postawę, plecy wyprostuj, bez względu na to czy stoisz, siedzisz, czy przeprowadzasz badania idąc. Staraj się nie krzyżować noacute;g ani rąk. Oddychaj spokojnie i miarowo. Pogłębienie oraz wyregulowanie oddechu pozwala zwalczyć autosugestię i dekoncentrację a także zapobiega błędom w pracy radiestezyjnej. Nie śpiesz się wykonując ćwiczenia z wahadłem. Śpiesząc się, nie uzyskasz poprawnych wynikoacute;w. Jeśli czujesz się zmęczony, odłoacute;ż wahadło i odpocznij, a dopiero jak zregenerujesz siły, przystąp do ćwiczeń.1.4. Wyboacute;r wahadła do pierwszych ćwiczeńDo podstawowych ćwiczeń radiestezyjnych dla początkujących najlepiej nadaje się proste, drewniane wahadło. Najlepsze jest wahadło spiczaste, pomalowane na czarno. Jeśli jednak do pierwszych ćwiczeń nie będziemy dysponować gotowym, profesjonalnie wykonanym wahadłem, możemy je sporządzić samodzielnie. Używamy do tego zużytego bezpiecznika elektrycznego. Skierowujemy go spiczastym wierzchołkiem ku dołowi. Cienkim szydłem robimy z obu stron otwory w blaszkach bezpiecznika oraz przeciągamy przez nie bawełnianą nitkę. Po przeciągnięciu zawiązujemy na nitce (przed blaszkami) supełki z obu stron, aby bezpiecznik nie suwał się po niej. Nitka winna mieć ok. 25#65533;35 cm. Pamiętajmy, iż w radiestezji używany przyrząd nie pełni decydującej roli. Wahadło, choćby wykonane z najdroższego kruszcu, samo nie będzie się poruszało. Pomiaru dokonuje zawsze człowiek, ktoacute;ry potrafi wyćwiczyć w sobie umiejętność rejestracji niewidzialnych energii występujących w jego otoczeniu. To samo dotyczy sposobu odczytywania ruchoacute;w wahadła. Człowiek trzymający w ręku wahadło odbiera sygnały płynące z podświadomości, a w niektoacute;rych specyficznych sytuacjach też z nadświadomości. One właśnie powodują mimowolne drgania rąk przekładane na język ruchoacute;w wahadła. Co będą oznaczały ruchy prawo- i lewoskrętne, oscylacje lub krążenia ustala przed badaniami posługujący się wahadłem. Podkreślam to zdecydowanie, gdyż inaczej będzie nam trudno opanować podstawy radiestezji. 1.5. Znalezienie własnej długości faliPracę z wahadłem zaczynamy od lekkiego uderzenia go o brzeg stołu, ścianę lub jakiś mebel. Tak też kończymy pracę z wahadłem. Podczas pomiaroacute;w przy pomocy wahadła mamy do czynienia z roacute;żnymi energiami. Poprzez lekkie stuknięcie wahadła następuje jego oczyszczenie. Potrzebne to jest zaroacute;wno przed pracą z nim, jak i po. Pamiętajmy, aby zawsze w ten sposoacute;b zaczynać i kończyć nasze ćwiczenia. Pierwszym krokiem, po rozładowaniu wahadła poprzez lekkie uderzenie, jest znalezienie własnej długości fali do pracy wahadlarskiej, czyli miejsca na nitce, w ktoacute;rym będziemy trzymali wahadło. W tym celu bierzemy lewą ręką wahadło tak, aby nitka zwisała w doacute;ł. Pod nitkę podkładamy prawą dłoń otwartą ku goacute;rze. Następnie układamy w niej nitkę wahadła w ten sposoacute;b, aby uniknąć jej poplątania. Zamykamy i obracamy dłoń do dołu. Kciukiem oraz palcem wskazującym prawej ręki chwytamy nitkę tuż przy zawieszeniu wahadła, natomiast pozostałymi palcami chowamy ją w dłoni (ilustr. 3.). Wahadło trzymamy w odległości 2-3 cm nad otwartą lewą dłonią. Prawą rękę, trzymającą wahadło, zginamy w nadgarstku i podobnie jak łokieć skierowujemy w doacute;ł. Rozluźniamy mięśnie, koncentrujemy się na czynności znalezienia najwłaściwszego dla nas miejsca do trzymania wahadła. Nastawiamy się na bierne oczekiwanie:nbsp;- w jakiej pozycji wahadło zacznie najlżej poruszać się w naszej ręce?-nbsp;gdzie znajduje się punkt na nitce odpowiadający długości naszej fali?Powoli przesuwając palec wskazujący i kciuk prawej ręki wydłużamy zawieszenie wahadła. Zbliżając się do właściwego miejsca na nitce, wahadło zaczyna oscylować. W miarę wydłużania nitki natrafimy na punkt, w ktoacute;rym wahadło przejdzie do obrotoacute;w kołowych. W owym punkcie zawiązujemy węzełek na nitce, a jeśli wahadło posiada kolorowy koralik do zaznaczania długości fali radiestety, przemieszczamy go po nitce do danego punktu. Taki punkt będzie stałym miejscem, w ktoacute;rym będziemy trzymali wahadło. Ćwiczenie powtarzamy, aby upewnić się czy rzeczywiście znaleźliśmy najwłaściwsze miejsce na nitce. Może się zdarzyć, iż wahadło w więcej niż jednym miejscu quot;chodziquot; lekko. Woacute;wczas poroacute;wnujemy kilka punktoacute;w przy założeniu: w punkcie odpowiadającym naszej długości fali wahadło obraca się najintensywniej. Właśnie owe miejsce na nitce zaznaczamy. Znalezienie owego miejsca nie tylko potwierdzi nasze zdolności radiestezyjne, ale i wskaże długość fali własnej. nbsp;